photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo8 photo9 photo10


IN MEMORIA

Vita mortuorum in memoria vivorum est posita. (Cyceron)

———————————————————————————————————————————————-

fotoProf. dr hab. Wojciech Żółtowski (1936-2015)

Wojciech Żółtowski urodził się 3 września 1936 roku w Warszawie. Tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego rodzina została wysiedlona i zamieszkała w Świdrze. Edukację rozpoczął w Świdrze na tajnych kompletach, następnie od 1 września 1946 roku w szkole podstawowej im. W. Reymonta w Otwocku i w Liceum Ogólnokształcącym im. K.I. Gałczyńskiego. W latach 1955–1962 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej.

Od roku 1962 do 1971 pracował na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie na stanowisku starszego asystenta, następnie zaś – na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, gdzie zdobywał kolejne stopnie naukowe: doktora w 1971 roku na podstawie pracy „Analiza współpracy rozciąganego elementu zespolonego stal – tworzywo sztuczne” i dra hab. w 1983 roku za pracę „Konstrukcje zespolone stal – tworzywo sztuczne”. Tytuł profesora uzyskał w 2002 roku.

W latach 1996–2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej PW, a następnie od roku 2002 do 2005 był dyrektorem Instytutu Konstrukcji Budowlanych tego Wydziału.

W 2006 roku został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW w Warszawie.

Był wybitnym specjalistą w zakresie konstrukcji metalowych, autorem projektów 50 obiektów budowlanych, uznanym ekspertem od katastrof budowlanych. Miał tytuł rzeczoznawcy budowlanego. Wykonał ponad 120 opracowań technicznych. Najważniejszą Jego ekspertyzą było badanie przyczyn katastrofy najwyższego na świecie masztu radiowego w Gąbinie.

Bardzo dobry dydaktyk, autor lub współautor 15 monografii, promotor ponad 155 prac inżynierskich i magisterskich. Był głównym autorem nagrodzonego, ostatniego, trzytomowego wydania „Konstrukcji metalowych”. Stworzył własną szkołę projektowania konstrukcji metalowych.

Prof. dr hab. inż. Wojciech Żółtowski wypromował sześciu doktorów. Recenzował 13 prac doktorskich, 7 habilitacyjnych oraz opiniował dwa wnioski na tytuł profesora.

Był członkiem Sekcji Konstrukcji Metalowych KILiW PAN, członkiem Prezydium Komitetu Konstrukcji Metalowych PZITB, członkiem Komitetu Nauki PZITB i wybitnym działaczem w Polskiej Izbie Konstrukcji Stalowych. Czynny uczestnik wielu konferencji naukowych krajowych i zagranicznych, w tym 43 konferencji krynickich.

Za swą działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną był wielokrotnie nagradzany nagrodami Rektorów PW i SGGW. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami i medalami resortowymi.

Z wielkim bólem i żalem żegnamy naszego Przyjaciela, wybitnego pracownika nauki, patriotę i bardzo dobrego Człowieka.

 

———————————————————————————————————————————————-

Dr hab. inż. Władysław Rogiński, prof. SGGW  (1929-2014)

Urodził się 9 sierpnia 1929 roku we wsi Sośnia w woj. Łomżyńskim. Studia wyższe ukończył w Politechnice Warszawskiej, na Wydziale Inżynierii Sanitarnej  i Wodnej w 1962 roku. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1979 roku w Akademii Rolniczej w Krakowie, a stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie technologii ścieków w 1987 r. w SGGW.

Pracę zawodową rozpoczął w 1947 roku jako kierownik robót sanitarnych, a następnie kierownik zakładu robót sanitarnych. W 1962 roku rozpoczął pracę w biurze projektów jako projektant, następnie starszy projektant i kierownik zespołu oraz weryfikator projektów. W latach 1961-1970 wykładał instalacje sanitarne w Zespole Szkół Budowlanych w Mińsku Mazowieckim  i w Warszawie.

Pracę naukową rozpoczął w 1972 roku w Instytucie Budownictwa, Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa na stanowisku adiunkta i kierownika pracowni rolniczego zagospodarowania ścieków. Pracę naukowo-dydaktyczną podjął w 1979 roku w Katedrze Budownictwa Wiejskiego na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW, początkowo jako adiunkt, potem docent, a od 1993 roku profesor nadzwyczajny SGGW.

Opublikował 70 prac naukowych. Był współautorem 11 prac doświadczalno-konstrukcyjnych oraz współautorem 16 i samodzielnie wykonanych 9 niepublikowanych recenzowanych syntez naukowych, a także 5 patentów. Był także współautorem 2 książek z zakresu budownictwa inwentarskiego i 1 skryptu do ćwiczeń z budownictwa rolniczego.

Wykładał wewnętrzne instalacje sanitarne i technologiczne na studiach magisterskich i zawodowych studiach inżynierskich na Wydziale Melioracji i Inżynierii Środowiska SGGW. Wykładał także podstawy budownictwa rolniczego na Wydziałach: Techniki Rolniczej i Leśnej  oraz Ekonomiczno-Rolniczym. Prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej w Instytucie Budownictwa i Maszyn Rolniczych w Płocku, gdzie na studiach magisterskich wykładał przedmioty: oczyszczanie miast i unieszkodliwianie odpadów, kształtowanie systemów  gospodarki odpadami komunalnymi, metody planowania systemów wywozu i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz projektowania systemów unieszkodliwiania odpadów komunalnych.

W latach 1972-1982 był przewodniczącym komisji odczytowej i wydawniczej przy Oddziale Warszawskim PZITS. W latach 1991-1993 pełnił funkcje sekretarza Komitetu Naukowego przy Wydziale Melioracji i Inżynierii Środowiska, a w latach 1993-1996 był członkiem wydziałowej komisji dydaktycznej.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, srebrną i złotą odznaką PZITS oraz odznaką za zasługi dla woj. skierniewickiego.

 

———————————————————————————————————————————————-

Prof. dr hab. Mikołaj Nazaruk (1925 – 2012)

NazarukUrodził 1925 r. we wsi Gradoczno na Białostoczyźnie. Okres okupacji niemieckiej, sowieckiej i znowu niemieckiej (1941-1944) spędził w rodzinnej wsi pracując w gospodarstwie rodziców. W listopadzie 1944 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i maju 1945 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty. W latach 1947-1952 studiował na Wydziale Rolniczym SGGW uzyskując stopień inż. rolnika i mgr nauk agrotechnicznych w zakresie Uprawy Łąki i Pastwisk.     Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk SGGW na stanowisku st. asystenta. W latach 1955-1965 kierował Doświadczalnym Polem Łąkarskim Katedry w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Chylice, gdzie rozwinął bardzo szeroką działalność doświadczalną i wdrożeniową w zakresie nowoczesnej gospodarki łąkowej i pastwiskowej. W latach 1961-1964 pracował dodatkowo na pół etatu w Zakładzie Użytków Zielonych IMUZ. W grudniu 1965 r. podjął pracę na Wydziale Melioracji Rolnych, w Katedrze Przyrodniczych Podstaw Melioracji, gdzie oprócz zajęć dydaktycznych pełnił różne funkcje i stanowiska: od opiekuna grup studenckich; pełnomocnika Dziekana do spraw praktyk robotniczych; kierownika specjalizacji magisterskiej w latach 1973-1984, kierownika Katedry Przyrodniczych Podstaw Melioracji w latach 1982-1986, kierownika Studium Podyplomowego w latach 1984-1986 oraz prodziekana Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska w latach 1987-1990. Niezależnie od wyżej wymienionych funkcji organizacyjnych prawie przez cały czas pracy pełnił różne funkcje społeczne, w tym przez 4 kadencje członka Komisji Rektorskiej ds. Rolniczych i Leśnych Zakładów SGGW. Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał na Wydziale Rolniczym SGGW w 1966 r., a stopień dr hab. nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Melioracji Wodnych w 1980 r. Zarówno praca doktorska jak i rozprawa habilitacyjna zostały wyróżnione Nagrodą Ministra Szkolnictwa Wyższego i Nauki. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych, na wniosek Rady Wydziału Melioracji Wodnych nadała Mu Rada Państwa w 1988 r. W 1994 r. powołany został na stanowisko profesora zwyczajnego. W 1996 roku po 45 latach pracy w SGGW przeszedł na emeryturę. Badania profesora Nazaruka dotyczyły szerokiej problematyki intensyfikacji gospodarki pastwiskowej, efektywności nawodnień i nawożenia łąk i pastwisk, rolniczego wykorzystania ścieków. W latach 1992-1995 koordynował temat badawczy dotyczący oceny przydatności bezuprawowej technologii siewu do odnawiania runi łąk i pastwisk na glebach organicznych i podatnych na erozję, realizowany we Współpracy z Uniwersytetem Wisconsin, Fundacją na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa i Akademią Rolniczą w Lublinie.     Był promotorem 2 prac doktorskich,  recenzentem wielu prac doktorskich i habilitacyjnych, w także w b. Związku Radzieckim i Czechosłowacji oraz autorem wniosków na tytuły profesorów. Jego dorobek naukowy obejmuje łącznie ok. 360 prac, w tym 75 prac oryginalnych, 9 podręczników, książek i skryptów oraz licznych recenzji. Za osiągnięcia dydaktyczne i naukowe prof. M. Nazaruk był trzykrotnie wyróżniony Nagrodami Ministra oraz wielokrotnie nagrodami Rektora. Został odznaczony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi, w tym Medalem Zwycięstwa i Wolności (1945), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1987). Do końca uczestniczył w życiu Wydziału i Uczelni, był członkiem Kolegium Redakcyjnego Wiadomości Melioracyjnych i Łąkarskich, członkiem Zarządu Koła Kombatantów i osób Represjonowanych przy SGGW i SGH, a także pełnił inne funkcje społeczne. Cześć Jego Pamięci.
Prof. dr hab. Kazimierz Piekut

———————————————————————————————————————————————–

Doc dr inż. Bogusław Serafin (1927 – 2009)

Serafin2Emerytowany nauczyciel akademicki, Kierownik Katedry Mechaniki i Konstrukcji Budowlanych SGGW, Dziekan Wydziału Ochrony Środowiska Uniwersytetu w Jos (Plateau State – Nigeria), Profesor i Kierownik Wydziału Budowlanego WAT w Kabulu w Afganistanie. Członek Towarzystwa Naukowego Ekspertów Budownictwa w Polsce oraz ekspert SITK-om NOT, były członek Senatu i Komisji Programowej Uniwersytetu w Jos w Nigerii. Były członek komisji senackich i rektorskich SGGW, wybitny naukowiec, wychowawca kadr naukowych i kilku pokoleń młodzieży akademickiej. Kilkakrotnie wybierany najlepszym wykładowcą w plebiscytach organizowanych przez studentów na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW. Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką za Zasługi dla SGGW.

———————————————————————————————————————————————–

Prof. dr hab. dr h.c. Tomasz Brandyk (1951 -2009)

BrandykDoktor Honoris Causa Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Członek Korespondent Polskiej Akademii Nauk. Wieloletni członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wiceprzewodniczący Wydziału V Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych Polskiej Akademii Nauk, V-ce Prezydent Międzynarodowego Stowarzyszenia Torfowego (IPS), Dziekan Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska w latach 1993-1999, długoletni kierownik Katedry Kształtowania Środowiska, członek rad naukowych oraz rad programowych czasopism naukowych i naukowo-technicznych, wybitny naukowiec, wychowawca kadr naukowych i młodzieży akademickiej.

———————————————————————————————————————————————–

Prof. dr hab. Bonifacy Łykowski (1936 -2007)

Lykowski2

Długoletni zasłużony kierownik Zakładu Meteorologii i Klimatologii SGGW, z którym był związany trzydzieści osiem lat. Był założycielem i pierwszym przewodniczącym Zespołu Redakcyjnego „Przeglądu Naukowego Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska” (obecnie „Przegląd Naukowy Inżynieria i Kształtowanie Środowiska”). W latach 1993 – 2005 był członkiem Rady Programowej Wydawnictwa SGGW. Działał aktywnie w kilku komisjach wydziałowych i uczelnianych. Od powstania w 1980 roku w SGGW NSZZ „Solidarność” nieprzerwanie pełnił funkcję przewodniczącego koła tego związku przy Wydziale. Był naukowcem o niezwykłej wytrwałości i pracowitości, którego wszystkie działania cechował upór w poszukiwaniu prawdy i doskonalenie metod badawczych. W okresie swej pracy naukowej organizował wielokierunkowe badania z zakresu meteorologii i klimatologii rolniczej, stając się postacią znaczącą w polskiej agrometeorologii. Zajmował się problematyką bilansu energii promieniowania, elementami struktury bilansu energetycznego pola uprawnego i innych powierzchni przyrodniczych, produktywnością rolniczą klimatu Polski a także metodami obliczania parowania i ewapotranspiracji. Był promotorem sześciu zakończonych prac doktorskich, z których ostatnie cztery dotyczyły problematyki jakości powietrza w aglomeracji warszawskiej. Był nauczycielem akademickim o dużym doświadczeniu, głębokiej wiedzy, lubianym przez studentów, cenionym i lubianym przez współpracowników.                                                                                              dr inż. Tomasz Rozbicki

———————————————————————————————————————————————–

Prof. dr hab. dr h.c. Czesław Somorowski (1930 -2004)

SomorowskiUrodził się w 1930 roku w Bukiszkach na Wileńszczyźnie. Studiował na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie. Od 1950 roku pracował w Katedrze Melioracji Rolnych i Leśnych SGGW awansując na kolejne stanowiska od zastępcy asystenta do docenta. W 1972 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i został powołany na stanowisko dyrektora resortowego Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych. Od 1983 roku powrócił do pracy w pełnym wymiarze na SGGW. W latach 1986-1999 pełnił funkcję kierownika Katedry Kształtowania Środowiska i Melioracji. Od 1991 roku był profesorem zwyczajnym. W całokształcie jego dorobku naukowego dominuje kompleksowa problematyka gospodarki wodnej dla potrzeb rolnictwa z wyodrębnieniem kilku kierunków związanych z zagadnieniami melioracyjnymi, a będących na styku różnych dyscyplin naukowych i praktycznych, jak gleboznawstwo i hydrologia oraz technika melioracyjna i elementy teorii systemów i eksploatacji. Do kierunków tych można zaliczyć: stosunki wodne profili glebowych, bilans wodny zlewni rzecznych użytkowanych rolniczo, zużycie wody przez rośliny uprawne, koncepcję systemu wodno-gospodarczego, projektowanie i eksploatację mikronawodnień oraz ocenę stosunków wodnych i kierunków gospodarowania wodą w obszarach rolniczych w aspekcie ich zrównoważonego rozwoju. Dorobek prof. Somorowskiego obejmuje 135 publikacji. Prof. Czesław Somorowski był redaktorem naukowym monografii, które wytyczyły nowe zadania dla całej branży melioracyjnej, takich jak „Współczesne problemy melioracji” czy „Wodno-bilansowe kryteria kształtowania siedlisk w bilansie rolniczym”. Dorobek dydaktyczny prof. Somorowskiego obejmuje wykłady z zakresu melioracji wodnych i kształtowania środowiska na trzech wydziałach SGGW i w Politechnice Białostockiej, a także w Centralnym Ośrodku Doskonalenia Kadr IMUZ i w ramach Wszechnicy PAN. Prof. Somorowski był też autorem skryptów i przewodników do ćwiczeń a także promotorem czterech doktorów oraz opiekunem kilku rozpraw habilitacyjnych. Od 1975 roku był też aktywnym członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN oraz rad naukowych i naukowo-technicznych instytutów naukowych i naukowo-badawczych, rad programowych czasopism naukowych i naukowo-technicznych. W latach 1984-1990 przewodniczył Komitetowi Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego PAN. Działalność prof. Czesława Somorowskiego była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana. Otrzymał m.in.: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą i Srebrną Odznakę Zasłużony dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Odznakę Zasłużony Pracownik Rolnictwa, a także: nagrody Wydziału V PAN, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Rektora SGGW.


Copyright © 2009 – . Wordpress Theme developed by Web Hosting Fan.


Zaloguj się
Administrator strony