photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo1 photo8 photo9 photo10


IN MEMORIA

Vita mortuorum in memoria vivorum est posita. (Cyceron)


fotoProf. dr hab.Stefan Liwski (1921-2019)

Stefan Liwski urodził się 2 sierpnia 1921 roku w Olszewnicy Nowej woj. mazowieckie. Studiował w latach 1949–1950 na Wydziale Rolniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, uzyskując w 1951 roku dyplom inżyniera rolnictwa i magistra nauk agrotechnicznych. W 1950 roku (jako student) podjął pracę w Katedrze Torfoznawstwa jako zastępca asystenta, przeszedł kolejne etapy zatrudnienia na etacie asystenta, starszego asystenta i od 1953 roku adiunkta.

Doktorat nauk technicznych uzyskał na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w 1959 roku, a stopień naukowy doktora habilitowanego w zakresie torfoznawstwa w 1963 roku i w tym samym roku otrzymał nominację na docenta etatowego. W 1964 roku został mianowany na stanowisko Kierownika Katedry Torfoznawstwa. Funkcję tę pełnił do reorganizacji Uczelni w 1969 r. W roku 1971 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1982 roku profesora zwyczajnego.

W latach 1968–1970 był prodziekanem, a od 1970 r. dziekanem Wydziału Melioracji Wodnych. W 1972 roku zostało powierzone prof. S. Liwskiemu stanowisko prorektora do spraw nauki SGGW, które pełnił do 1975 r. W latach 1975–1981 był prorektorem i zastępcą rektora SGGW.

Prof. zw. dr hab. inż. Stefan Liwski był nie tylko wybitnym badaczem, lecz także ofiarnym dydaktykiem, wychowawcą młodzieży akademickiej, kreatorem rozwoju młodej kadry. Prof. zw. dr hab. inż. Stefan Liwski wniósł ogromny wkład do nauki polskiej. Ma także ogromne zasługi w zakresie organizacji. Jego szczególnie zasługi związane są z budową, organizacją i urządzaniem Wydziału Melioracji Wodnych SGGW. Prof. zw. dr. hab. inż. Stefana Liwskiego cechowało wyjątkowe zaangażowanie w działalność poza Uczelnią, a w szczególności w towarzystwach naukowych krajowych i zagranicznych, radach naukowych instytucji naukowo-badawczych, Komitecie Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego Polskiej Akademii Nauk, którego Prezydium był członkiem honorowym. Wieloletnia i bogata działalność prof. S. Liwskiego była wysoko ceniona, o czym świadczą liczne odznaczenia, wyróżnienia i nagrody Ministra Edukacji Narodowej i Rektora SGGW. Prof. zw. dr hab. inż. Stefan Liwski odznaczony był Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Krzyżem Partyzanckim, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Odznaką Honorową za Zasługi dla Światowego Związku Armii Krajowej, Złotą Honorową Odznaką Za Zasługi dla SGGW i wieloma innymi medalami i odznaczeniami.


 

fotoProf. dr inż. Józef Prończuk (1911 – 2017)

Urodził się 1 lipca 1911 roku we wsi Kamionka, na Białostocczyźnie. W roku 1927 ukończył Ludową Szkołę Rolniczą w Supraśli, w 1933 roku średnią Szkołę Rolniczą w Bydgoszczy, w 1937 roku Państwową Wyższą Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszynie, w 1950 roku Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

W kampanii wrześniowej 1939 roku jako podporucznik Korpusu Ochrony Pogranicza dostał się do sowieckiej niewoli. Podczas konwoju jeńców uciekł z kolumny. Ucieczka ta uratowała mu życie, oficerowie tej kolumny zginęli w Katyniu.

Pracę zawodową rozpoczął w 1928 roku w Wojewódzkim Towarzystwie Rolniczym w Białymstoku. W latach 1934–1936 był powiatowym inspektorem łąkarstwa, a latach 1937–1939 był obwodowym instruktorem łąkarstwa na powiaty: białostocki, bielsko-podlaski, łomżyński, ostrołęcki, wołkowski i wysoko-mazowiecki.

Po II wojnie, w latach 1947–1950, w Centralnej Spółdzielni Mleczarsko – Jajczarskiej organizował i kierował działem poradnictwa żywieniowego bydła na całą Polskę. W latach 1950–1954 pracował w Biurze Projektów Wodno – Melioracyjnych w Warszawie w Dziale Ekspertyz i Studiów Melioracyjnych, a następnie do 1960 roku w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach jako organizator i kierownik Zakładu Przyrodniczych Podstaw Melioracji. W latach 1953–1960 pracował w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk na Wydziale Rolniczym. W następnych latach kierował Zakładem Łąkarstwa w Katedrze Torfoznawstwa na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW (1960–1962), pracował w Katedrze Przyrodniczych Podstaw Melioracji na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW jako organizator i kierownik Katedry (1962–1970), był Dyrektorem Instytutu Przyrodniczych Podstaw Melioracji na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW (1970–1978).

Tytuł naukowy docenta uzyskał w 1955 roku, stopień naukowy doktora nauk rolniczych w 1960 roku, tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych w 1966 roku, tytuł naukowy profesora zwyczajnego nauk rolniczych w 1976 roku.

W działalności zawodowej Profesor Józef Prończuk zajmował się łąkoznawstwem, a następnie ekologią rolniczą i ochroną środowiska. Tych też kierunków dotyczą jego prace naukowe i popularno-naukowe. Profesor był także autorem lub współautorem wielu opracowań niepublikowanych, tj. prac studialnych, ekspertyz, opinii itp. Większość z nich została wykorzystana dla potrzeb melioracji i zagospodarowania łąk.

Do najbardziej wyróżniających jego osiągnięć naukowych należy „Typologiczny podział łąk polskich na niżu”. Typologia ta znalazła trwałe miejsce w nauce i praktyce. Obecnie po ponad 60 latach po jej opublikowaniu jest powszechnie stosowana do bonitacji użytków zielonych.

Profesor prowadził zajęcia dydaktyczne głównie na Wydziale Melioracji Wodnych z Łąkarstwa, Ekologii rolniczej i Rolniczego zagospodarowania terenów zmeliorowanych. Jego wykłady cieszyły się zawsze wielkim zainteresowaniem i uznaniem studentów. Napisał wiele podręczników, wśród których na szczególną uwagę zasługuje wydane w 1982 roku przez PWN „Podstawy ekologii rolniczej”.

Był prodziekanem ds. dydaktyki na Wydziałach: Rolniczym i Melioracji Wodnych. Uczestniczył w pracach Senatu SGGW. Wypromował wielu magistrów i doktorów. Traktował społeczność akademicką jak swoją rodzinę. Zawsze starał się być jej oddany i pomocny. Szeroką działalność dydaktyczną prowadził również poza Uczelnią, upowszechniając wyniki swoich badań naukowych. Miarą jego uznania były liczne nagrody i odznaczenia. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem J.K. Kluka „Za szczególne Osiągnięcia w Ochronie Środowiska na Białostocczyźnie”.

Od dnia 1 października 1978 roku był emerytowanym profesorem SGGW. Po przejściu na emeryturę nadal czynnie uczestniczył w upowszechnianiu wiedzy rolniczej, jednocześnie pracując we własnym gospodarstwie rolnym. W wolnych chwilach zajmował się zielarstwem i filozofią. Napisał dziesiątki aforyzmów zawierających maksymy życiowe.


 

fotoProf. dr hab. Romuald Maciej Madany (1930-2015)

Romuald Maciej Madany urodził się 5 lutego 1930 roku w Warszawie, jako najstarszy z trzech braci, w rodzinie inteligenckiej o silnych tradycjach niepodległościowych. Zgodnie z tymi tradycjami od najmłodszych lat wychowywany był w duchu patriotyzmu i kultu marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1937 r. rozpoczął naukę przy ulicy Hożej w Warszawie. Jego beztroskie życie przerwał wybuch II Wojny Światowej. Po upadku Warszawy w 1939 roku, demobilizacji i powrocie do domu Jego ojca, rodzina podjęła działalność konspiracyjną. Od 1940 r. w domu przechowywano broń, a od 1941 r. organizowano cotygodniowe odprawy i szkolenia wojskowe. Szkołę powszechną kończy w VI 1944 r. Mimo patriotycznego wychowania, zaangażowania rodziny w działalność konspiracyjną i wielkich chęci, Romuald Madany nie walczył w Powstaniu Warszawskim. W Śródmieściu, w którym mieszkał, do oddziałów powstańczych przyjmowano młodzież od 18 roku życia a On miał w tym czasie zaledwie 14 lat. Po upadku Powstania On i jego najbliżsi trafili do obozu przejściowego w Pruszkowie, z którego wywiezieni zostali do Makowa, skąd udało im się przedostać do rodziny mieszkającej w Skierniewicach. Po uzyskaniu informacji o tym, że stolica jest już wolna 21 stycznia 1945 r wrócili do Warszawy, lecz wobec braku możliwości pozostania w mieście wyjechali do pobliskiego Wołomina. Tam Romuald Madany podjął dalszą naukę w Liceum Ogólnokształcącym. W połowie lipca 1947r. po uzyskaniu przydziału mieszkaniowego przy ulicy Mokotowskiej On i Jego rodzina powrócili do Warszawy. Dalszą naukę kontynuował w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym im. Stanisława Staszica w klasie o profilu matamatyczno-fizycznym. W 1950 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Po odmowie przyjęcia na studia na Politechnice Warszawskiej z powodu niewłaściwego pochodzenia społecznego, powołany został do wojska, a po przeniesieniu do rezerwy pracował na stanowisku kierownika działu transportu w Zakładach Przemysłu Tłuszczowego w Warszawie.

W lipcu 1953r. zdał egzaminy wstępne na Wydział Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował w Sekcji Geografii a specjalizował się w zakresie meteorologii i klimatologii. 23 października 1958r. otrzymał dyplom magistra geografii w zakresie klimatologii. W grudniu 1958 r. rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Meteorologii i Klimatologii na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie. W 1959 r. rozpoczęła pracę w tej Katedrze nowa asystentka Anna Laskowska, która jak mawiał sam Profesor ”miała dwadzieścia cztery lata, bardzo ładne zielone oczy, ujmujący uśmiech i dyplom magistra fizyki”. W 1963 r. zawarli związek małżeński, a w 1965r. urodziła się im córka, o której Profesor opowiadał, że była dla niego „ drugą miłością życia, osobą najważniejszą, największą radością, a po latach źródłem szczęścia i dumy”. Na trzecią miłość życia Profesor czekał do roku 1993, kiedy to urodziła się Aleksandra – ukochana wnuczka, której mimo nawału obowiązków i pracy poświęcał wiele czasu i uwagi.

W 1967 r. Romuald Madany uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Już jako adiunkt zajmował się zagadnieniami stosunków termodynamicznych w przygruntowej warstwie powietrza oraz mezo i topoklimatem dolin rzecznych. W latach 1973 – 1975 aktywnie działał w sekcji agrometeorologii Komitetu Hodowli i Uprawy Roślin PAN, a w latach 1984 – 1989 w sekcji agrometeorologii Komitetu Meteorologii i Fizyki Atmosfery PAN. Przez jedną kadencję, w latach 1975 – 1977, przewodniczył Głównej Komisji Rewizyjnej Polskiego Towarzystwa Geofizycznego, a w latach 1987 -1989 był członkiem Zarządu Głównego tegoż Towarzystwa. W 1984r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych, a w 1986 r. został mianowany docentem. W latach 1984 – 1987 kierował Zakładem Meteorologii i Klimatologii SGGW – AR. W latach 1987 – 1991 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Melioracji Wodnych ds. dydaktyki, dwie kadencje (1987– 1996) przewodniczył wydziałowej komisji dydaktycznej i jednocześnie był członkiem senackiej komisji ds. dydaktyki w SGGW.

W 1980 r. wszedł w skład Komitetu Założycielskiego Niezależnych Związków Zawodowych w SGGW – AR a 12 X 1980r. wstąpił do powstałego w tym dniu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, w której działał także przez cały okres stanu wojennego. W latach 1993 – 2000 był członkiem Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”, przy czym przez dwie kadencje działał aktywnie w prezydium tej komisji, reprezentując ją w komisjach uczelnianych SGGW.

Do czasu przejścia na emeryturę w 2000r. był autorem lub współautorem 42 oryginalnych publikacji naukowych, 12 syntez naukowych. Był promotorem dwóch obronionych z wyróżnieniem prac doktorskich i recenzentem kilku rozpraw. We współpracy z prof. dr hab. Cz. Radomskim opracował i opatentował przyrząd do wczesnej prognozy przymrozków lokalnych – pagoprognoskop. Za osiągniecia naukowe, dydaktyczne, organizacyjne i działalność społeczną, Profesor został wyróżniony m. in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką ZNP, Srebrną Odznaką „Zasłużony Białostocczyźnie”.

Profesor był człowiekiem o wyjątkowym poczuciu humoru, bezkonfliktowym i wrażliwym, krytycznym lecz cierpliwym i niezwykle wyrozumiałym. Zmarł w Warszawie 28 V 2015 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie. Zachowajmy Go w serdecznej pamięci.


 

fotoProf. dr hab. Wojciech Żółtowski (1936-2015)

Wojciech Żółtowski urodził się 3 września 1936 roku w Warszawie. Tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego rodzina została wysiedlona i zamieszkała w Świdrze. Edukację rozpoczął w Świdrze na tajnych kompletach, następnie od 1 września 1946 roku w szkole podstawowej im. W. Reymonta w Otwocku i w Liceum Ogólnokształcącym im. K.I. Gałczyńskiego. W latach 1955–1962 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej.

Od roku 1962 do 1971 pracował na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie na stanowisku starszego asystenta, następnie zaś – na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, gdzie zdobywał kolejne stopnie naukowe: doktora w 1971 roku na podstawie pracy „Analiza współpracy rozciąganego elementu zespolonego stal – tworzywo sztuczne” i dra hab. w 1983 roku za pracę „Konstrukcje zespolone stal – tworzywo sztuczne”. Tytuł profesora uzyskał w 2002 roku.

W latach 1996–2002 pełnił funkcję dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej PW, a następnie od roku 2002 do 2005 był dyrektorem Instytutu Konstrukcji Budowlanych tego Wydziału.

W 2006 roku został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW w Warszawie.

Był wybitnym specjalistą w zakresie konstrukcji metalowych, autorem projektów 50 obiektów budowlanych, uznanym ekspertem od katastrof budowlanych. Miał tytuł rzeczoznawcy budowlanego. Wykonał ponad 120 opracowań technicznych. Najważniejszą Jego ekspertyzą było badanie przyczyn katastrofy najwyższego na świecie masztu radiowego w Gąbinie.

Bardzo dobry dydaktyk, autor lub współautor 15 monografii, promotor ponad 155 prac inżynierskich i magisterskich. Był głównym autorem nagrodzonego, ostatniego, trzytomowego wydania „Konstrukcji metalowych”. Stworzył własną szkołę projektowania konstrukcji metalowych.

Prof. dr hab. inż. Wojciech Żółtowski wypromował sześciu doktorów. Recenzował 13 prac doktorskich, 7 habilitacyjnych oraz opiniował dwa wnioski na tytuł profesora.

Był członkiem Sekcji Konstrukcji Metalowych KILiW PAN, członkiem Prezydium Komitetu Konstrukcji Metalowych PZITB, członkiem Komitetu Nauki PZITB i wybitnym działaczem w Polskiej Izbie Konstrukcji Stalowych. Czynny uczestnik wielu konferencji naukowych krajowych i zagranicznych, w tym 43 konferencji krynickich.

Za swą działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną był wielokrotnie nagradzany nagrodami Rektorów PW i SGGW. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz innymi odznaczeniami i medalami resortowymi.

Z wielkim bólem i żalem żegnamy naszego Przyjaciela, wybitnego pracownika nauki, patriotę i bardzo dobrego Człowieka.


 

Dr hab. inż. Władysław Rogiński, prof. SGGW  (1929-2014)

Urodził się 9 sierpnia 1929 roku we wsi Sośnia w woj. Łomżyńskim. Studia wyższe ukończył w Politechnice Warszawskiej, na Wydziale Inżynierii Sanitarnej  i Wodnej w 1962 roku. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1979 roku w Akademii Rolniczej w Krakowie, a stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie technologii ścieków w 1987 r. w SGGW.

Pracę zawodową rozpoczął w 1947 roku jako kierownik robót sanitarnych, a następnie kierownik zakładu robót sanitarnych. W 1962 roku rozpoczął pracę w biurze projektów jako projektant, następnie starszy projektant i kierownik zespołu oraz weryfikator projektów. W latach 1961-1970 wykładał instalacje sanitarne w Zespole Szkół Budowlanych w Mińsku Mazowieckim  i w Warszawie.

Pracę naukową rozpoczął w 1972 roku w Instytucie Budownictwa, Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa na stanowisku adiunkta i kierownika pracowni rolniczego zagospodarowania ścieków. Pracę naukowo-dydaktyczną podjął w 1979 roku w Katedrze Budownictwa Wiejskiego na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW, początkowo jako adiunkt, potem docent, a od 1993 roku profesor nadzwyczajny SGGW.

Opublikował 70 prac naukowych. Był współautorem 11 prac doświadczalno-konstrukcyjnych oraz współautorem 16 i samodzielnie wykonanych 9 niepublikowanych recenzowanych syntez naukowych, a także 5 patentów. Był także współautorem 2 książek z zakresu budownictwa inwentarskiego i 1 skryptu do ćwiczeń z budownictwa rolniczego.

Wykładał wewnętrzne instalacje sanitarne i technologiczne na studiach magisterskich i zawodowych studiach inżynierskich na Wydziale Melioracji i Inżynierii Środowiska SGGW. Wykładał także podstawy budownictwa rolniczego na Wydziałach: Techniki Rolniczej i Leśnej  oraz Ekonomiczno-Rolniczym. Prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej w Instytucie Budownictwa i Maszyn Rolniczych w Płocku, gdzie na studiach magisterskich wykładał przedmioty: oczyszczanie miast i unieszkodliwianie odpadów, kształtowanie systemów  gospodarki odpadami komunalnymi, metody planowania systemów wywozu i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz projektowania systemów unieszkodliwiania odpadów komunalnych.

W latach 1972-1982 był przewodniczącym komisji odczytowej i wydawniczej przy Oddziale Warszawskim PZITS. W latach 1991-1993 pełnił funkcje sekretarza Komitetu Naukowego przy Wydziale Melioracji i Inżynierii Środowiska, a w latach 1993-1996 był członkiem wydziałowej komisji dydaktycznej.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, srebrną i złotą odznaką PZITS oraz odznaką za zasługi dla woj. skierniewickiego.


 

Prof. dr hab. Mikołaj Nazaruk (1925 – 2012)

NazarukUrodził 1925 r. we wsi Gradoczno na Białostoczyźnie. Okres okupacji niemieckiej, sowieckiej i znowu niemieckiej (1941-1944) spędził w rodzinnej wsi pracując w gospodarstwie rodziców. W listopadzie 1944 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i maju 1945 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty. W latach 1947-1952 studiował na Wydziale Rolniczym SGGW uzyskując stopień inż. rolnika i mgr nauk agrotechnicznych w zakresie Uprawy Łąki i Pastwisk.     Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Katedrze Uprawy Łąk i Pastwisk SGGW na stanowisku st. asystenta. W latach 1955-1965 kierował Doświadczalnym Polem Łąkarskim Katedry w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Chylice, gdzie rozwinął bardzo szeroką działalność doświadczalną i wdrożeniową w zakresie nowoczesnej gospodarki łąkowej i pastwiskowej. W latach 1961-1964 pracował dodatkowo na pół etatu w Zakładzie Użytków Zielonych IMUZ. W grudniu 1965 r. podjął pracę na Wydziale Melioracji Rolnych, w Katedrze Przyrodniczych Podstaw Melioracji, gdzie oprócz zajęć dydaktycznych pełnił różne funkcje i stanowiska: od opiekuna grup studenckich; pełnomocnika Dziekana do spraw praktyk robotniczych; kierownika specjalizacji magisterskiej w latach 1973-1984, kierownika Katedry Przyrodniczych Podstaw Melioracji w latach 1982-1986, kierownika Studium Podyplomowego w latach 1984-1986 oraz prodziekana Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska w latach 1987-1990. Niezależnie od wyżej wymienionych funkcji organizacyjnych prawie przez cały czas pracy pełnił różne funkcje społeczne, w tym przez 4 kadencje członka Komisji Rektorskiej ds. Rolniczych i Leśnych Zakładów SGGW. Stopień doktora nauk rolniczych uzyskał na Wydziale Rolniczym SGGW w 1966 r., a stopień dr hab. nauk technicznych nadała mu Rada Wydziału Melioracji Wodnych w 1980 r. Zarówno praca doktorska jak i rozprawa habilitacyjna zostały wyróżnione Nagrodą Ministra Szkolnictwa Wyższego i Nauki. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych, na wniosek Rady Wydziału Melioracji Wodnych nadała Mu Rada Państwa w 1988 r. W 1994 r. powołany został na stanowisko profesora zwyczajnego. W 1996 roku po 45 latach pracy w SGGW przeszedł na emeryturę. Badania profesora Nazaruka dotyczyły szerokiej problematyki intensyfikacji gospodarki pastwiskowej, efektywności nawodnień i nawożenia łąk i pastwisk, rolniczego wykorzystania ścieków. W latach 1992-1995 koordynował temat badawczy dotyczący oceny przydatności bezuprawowej technologii siewu do odnawiania runi łąk i pastwisk na glebach organicznych i podatnych na erozję, realizowany we Współpracy z Uniwersytetem Wisconsin, Fundacją na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa i Akademią Rolniczą w Lublinie.     Był promotorem 2 prac doktorskich,  recenzentem wielu prac doktorskich i habilitacyjnych, w także w b. Związku Radzieckim i Czechosłowacji oraz autorem wniosków na tytuły profesorów. Jego dorobek naukowy obejmuje łącznie ok. 360 prac, w tym 75 prac oryginalnych, 9 podręczników, książek i skryptów oraz licznych recenzji. Za osiągnięcia dydaktyczne i naukowe prof. M. Nazaruk był trzykrotnie wyróżniony Nagrodami Ministra oraz wielokrotnie nagrodami Rektora. Został odznaczony wieloma odznaczeniami państwowymi i resortowymi, w tym Medalem Zwycięstwa i Wolności (1945), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1987). Do końca uczestniczył w życiu Wydziału i Uczelni, był członkiem Kolegium Redakcyjnego Wiadomości Melioracyjnych i Łąkarskich, członkiem Zarządu Koła Kombatantów i osób Represjonowanych przy SGGW i SGH, a także pełnił inne funkcje społeczne. Cześć Jego Pamięci.
Prof. dr hab. Kazimierz Piekut


 

Doc dr inż. Bogusław Serafin (1927 – 2009)

Serafin2Emerytowany nauczyciel akademicki, Kierownik Katedry Mechaniki i Konstrukcji Budowlanych SGGW, Dziekan Wydziału Ochrony Środowiska Uniwersytetu w Jos (Plateau State – Nigeria), Profesor i Kierownik Wydziału Budowlanego WAT w Kabulu w Afganistanie. Członek Towarzystwa Naukowego Ekspertów Budownictwa w Polsce oraz ekspert SITK-om NOT, były członek Senatu i Komisji Programowej Uniwersytetu w Jos w Nigerii. Były członek komisji senackich i rektorskich SGGW, wybitny naukowiec, wychowawca kadr naukowych i kilku pokoleń młodzieży akademickiej. Kilkakrotnie wybierany najlepszym wykładowcą w plebiscytach organizowanych przez studentów na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW. Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką za Zasługi dla SGGW.


 

Prof. dr hab. dr h.c. Tomasz Brandyk (1951 -2009)

BrandykDoktor Honoris Causa Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Członek Korespondent Polskiej Akademii Nauk. Wieloletni członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, wiceprzewodniczący Wydziału V Nauk Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych Polskiej Akademii Nauk, V-ce Prezydent Międzynarodowego Stowarzyszenia Torfowego (IPS), Dziekan Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska w latach 1993-1999, długoletni kierownik Katedry Kształtowania Środowiska, członek rad naukowych oraz rad programowych czasopism naukowych i naukowo-technicznych, wybitny naukowiec, wychowawca kadr naukowych i młodzieży akademickiej.


 

Prof. dr hab. Bonifacy Łykowski (1936 -2007)

Lykowski2

Długoletni zasłużony kierownik Zakładu Meteorologii i Klimatologii SGGW, z którym był związany trzydzieści osiem lat. Był założycielem i pierwszym przewodniczącym Zespołu Redakcyjnego „Przeglądu Naukowego Wydziału Melioracji i Inżynierii Środowiska” (obecnie „Przegląd Naukowy Inżynieria i Kształtowanie Środowiska”). W latach 1993 – 2005 był członkiem Rady Programowej Wydawnictwa SGGW. Działał aktywnie w kilku komisjach wydziałowych i uczelnianych. Od powstania w 1980 roku w SGGW NSZZ „Solidarność” nieprzerwanie pełnił funkcję przewodniczącego koła tego związku przy Wydziale. Był naukowcem o niezwykłej wytrwałości i pracowitości, którego wszystkie działania cechował upór w poszukiwaniu prawdy i doskonalenie metod badawczych. W okresie swej pracy naukowej organizował wielokierunkowe badania z zakresu meteorologii i klimatologii rolniczej, stając się postacią znaczącą w polskiej agrometeorologii. Zajmował się problematyką bilansu energii promieniowania, elementami struktury bilansu energetycznego pola uprawnego i innych powierzchni przyrodniczych, produktywnością rolniczą klimatu Polski a także metodami obliczania parowania i ewapotranspiracji. Był promotorem sześciu zakończonych prac doktorskich, z których ostatnie cztery dotyczyły problematyki jakości powietrza w aglomeracji warszawskiej. Był nauczycielem akademickim o dużym doświadczeniu, głębokiej wiedzy, lubianym przez studentów, cenionym i lubianym przez współpracowników.

dr inż. Tomasz Rozbicki


 

Prof. dr hab. dr h.c. Czesław Somorowski (1930 -2004)

SomorowskiUrodził się w 1930 roku w Bukiszkach na Wileńszczyźnie. Studiował na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie. Od 1950 roku pracował w Katedrze Melioracji Rolnych i Leśnych SGGW awansując na kolejne stanowiska od zastępcy asystenta do docenta. W 1972 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i został powołany na stanowisko dyrektora resortowego Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych. Od 1983 roku powrócił do pracy w pełnym wymiarze na SGGW. W latach 1986-1999 pełnił funkcję kierownika Katedry Kształtowania Środowiska i Melioracji. Od 1991 roku był profesorem zwyczajnym. W całokształcie jego dorobku naukowego dominuje kompleksowa problematyka gospodarki wodnej dla potrzeb rolnictwa z wyodrębnieniem kilku kierunków związanych z zagadnieniami melioracyjnymi, a będących na styku różnych dyscyplin naukowych i praktycznych, jak gleboznawstwo i hydrologia oraz technika melioracyjna i elementy teorii systemów i eksploatacji. Do kierunków tych można zaliczyć: stosunki wodne profili glebowych, bilans wodny zlewni rzecznych użytkowanych rolniczo, zużycie wody przez rośliny uprawne, koncepcję systemu wodno-gospodarczego, projektowanie i eksploatację mikronawodnień oraz ocenę stosunków wodnych i kierunków gospodarowania wodą w obszarach rolniczych w aspekcie ich zrównoważonego rozwoju. Dorobek prof. Somorowskiego obejmuje 135 publikacji. Prof. Czesław Somorowski był redaktorem naukowym monografii, które wytyczyły nowe zadania dla całej branży melioracyjnej, takich jak „Współczesne problemy melioracji” czy „Wodno-bilansowe kryteria kształtowania siedlisk w bilansie rolniczym”. Dorobek dydaktyczny prof. Somorowskiego obejmuje wykłady z zakresu melioracji wodnych i kształtowania środowiska na trzech wydziałach SGGW i w Politechnice Białostockiej, a także w Centralnym Ośrodku Doskonalenia Kadr IMUZ i w ramach Wszechnicy PAN. Prof. Somorowski był też autorem skryptów i przewodników do ćwiczeń a także promotorem czterech doktorów oraz opiekunem kilku rozpraw habilitacyjnych. Od 1975 roku był też aktywnym członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN oraz rad naukowych i naukowo-technicznych instytutów naukowych i naukowo-badawczych, rad programowych czasopism naukowych i naukowo-technicznych. W latach 1984-1990 przewodniczył Komitetowi Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego PAN. Działalność prof. Czesława Somorowskiego była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana. Otrzymał m.in.: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą i Srebrną Odznakę Zasłużony dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Odznakę Zasłużony Pracownik Rolnictwa, a także: nagrody Wydziału V PAN, Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz Rektora SGGW.


 

Prof. dr hab. inż. Faustyn Mieczysław Szlęzak (1915 – 2004)

Faustyn Szlęzak - foto
Urodził się 12 09 1915 r. w Warszawie. Ukończył w 1938 r Wydział Inżynierii, Oddział Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Warszawskiej. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w SGGW 1961 r., a doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa rolniczego w 1981 r. również w SGGW. Tytuł naukowy profesora nauk technicznych został mu przyznany w 1983 r. W Polsce międzywojennej był związany ze spółdzielczością, później pracował jako inżynier w Dyrekcji Okręgowej Kolei Polskich w Warszawie oraz Syndykacie Hutnictwa Żelaznego w Katowicach. Pod koniec lat 30. zaangażował się w działalność w Klubie oraz Stronnictwie Demokratycznym. W okresie II wojny światowej pracował w charakterze robotnika w stolicy. Był aktywny w podziemnych strukturach SD. Po zakończeniu wojny rozpoczął wykłady w Katedrze Budowy Mostów Politechniki Warszawskiej. Działał społecznie jako radny (w tym m.in. członek Prezydium) Rady Narodowej m.st. Warszawy. Był przewodniczącym Stołecznego Komitetu SD (1957–1958). W 1946 Stronnictwo Demokratyczne rekomendowało go do Sejmu Ustawodawczego, w którym zasiadał w latach 1947–1952 jako przedstawiciel okręgu Gdynia. Pracował w Komisjach: Komunikacyjnej, Odbudowy, Planu Gospodarczego (jako wiceprzewodniczący) oraz Morskiej i Handlu Zagranicznego (sekretarz). Po odejściu z Sejmu wykładał w SGGW. W 1956 r rozpoczął pracę na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW początkowo jako st. Wykładowca i jednocześnie jako kierownik Zakładu Konstrukcji Stalowych i Żelbetowych, a następnie od 1970 r jako docent. W latach 1973 – 1979 był zastępcą dyrektora Instytutu Budownictwa Melioracyjnego i Rolniczego SGGW, a w latach 1979 – 1985 r. kierownikiem Zakładu (od 1982) Mechaniki I Konstrukcji Budowlanych. Od 1981 do 1984 r. pełnił funkcję prodziekana do spraw naukowych Wydziału Melioracji Wodnych. Był autorem wielu publikacji naukowych, w tym podręczników akademickich. Kierował ok. 30 pracami magisterskimi, był promotorem dwóch prac doktorskich i kilku recenzentem. Na emeryturze związany z Klubem Demokratycznym im. Mieczysława Michałowicza.

Zmarł w 2004 roku.


 

Dr inż. Roman Kamiński (1928 -2004)

Roman Kamiński - foto

Roman Kamiński urodził się 12 czerwca 1928 r. w Warszawie. W 1952 r. ukończył Politechnikę Warszawską, uzyskując tytuł mgr. inż. nauk technicznych w zakresie budownictwa lądowego w specjalności mostowej. We wrześniu 1951 r. rozpoczął pracę w SGGW – w uczelni, z którą związał się do śmierci. W 1955 r. został adiunktem, w 1962 r. doktoryzował się w zakresie nauk technicznych, w 1977 r. został starszym wykładowcą.

Był badaczem i nauczycielem. Prowadził zajęcia z mechaniki budowli, teorii sprężystości i plastyczności (także na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Budownictwa), z konstrukcji stalowych i żelbetowych. Przez jakiś czas nauczał matematyki stosowanej.

Jednak największą Jego pasją były techniki numeryczne, a potem komputery. Zaczął od zapomnianych już dzisiaj ETO – elektronicznych technik obliczeniowych. Prowadził zajęcia z zastosowań ETO w budownictwie wodno-kanalizacyjnym, geotechnice, budownictwie hydrotechnicznym. W czasach, gdy jako nowinka pojawiła się poczta internetowa, a wymienianie korespondencji komputerowej należało do niegroźnego hobby, On założył serwer pocztowy MWOD, z którego zaczęli korzystać, a przez to uczyć się posługiwać pocztą elektroniczną, pracownicy Wydziału. Z cała pewnością można powiedzieć, że dr inż. Roman Kamiński był pionierem cyfryzacji na Wydziale.

Największą Jego zasługą naukową było zainicjowanie w Polsce w latach 70. ubiegłego wieku stosowania metody elementów skończonych (MES) do obliczeń projektowych konstrukcji hydrotechnicznych, geotechnicznych i budowlanych, a następnie popularyzacja tej metody. W czerwcu 1970 roku prof. W. Wolski przywiózł angielski egzemplarz książki Zienkiewicza „Metoda elementów skończonych”. W ciągu dwóch wakacyjnych (!) miesięcy dr inż. Roman Kamiński zapoznał się z tą metodą, a już w sierpniu w Katedrze Geotechniki odbyło się pierwsze poświęcone jej seminarium. Powołany wówczas w Katedrze Geotechniki zespół MES działał dalej przez wiele lat. Od tego momentu, praktycznie żadna praca doktorska czy habilitacyjna, w której istniała potrzeba stosowania obliczeń numerycznych do złożonych matematycznych modeli obliczeniowych, nie powstała bez twórczego udziału dr Romana Kamińskiego. Część zadań zespół realizował we współpracy z innymi ośrodkami naukowymi w kraju: IMGiW, politechnikami: Warszawską, Gdańską, Krakowską, Śląską, WSI w Opolu, IMUZ, a także z biurami projektów – „Kolprojekt” i „Hydroprojekt” w Warszawie i w Krakowie. Współpraca pozwoliła na wykonywanie obliczeń w zaprzyjaźnionych instytucjach (Instytut Maszyn Matematycznych, ITB, Kolprojekt i in.). Jednak osobą numer jeden w tych zespołach był zawsze dr inż. Roman Kamiński. To On pisał programy obliczeniowe, proponował rozwiązania i ich interpretację oraz wykonywał żmudne obliczenia, spędzając wiele nocy przy komputerze w Kolprojekcie.

Zespół zajmujący się MES nawiązał współpracę z wieloma ośrodkami zagranicznymi: brytyjskimi, szwedzkimi, norweskimi, francuskimi i czeskimi. Chyba jednak najcenniejsza była współpraca z Uniwersytetem Walijskim, kolebką MES. Owocem pracy zespołu było kilkadziesiąt publikacji i doniesień naukowych, prezentowanych zarówno w wydawnictwach recenzowanych jak i materiałach konferencyjnych. Największym osiągnięciem praktycznym była realizacja zapór ziemnych w Czorsztynie i Klimkówce, gdzie symulacja numeryczna zachowania się budowli była prowadzona z bardzo dobrym skutkiem, podczas wszystkich etapach realizacji inwestycji.

Od 1988 roku dr inż. Roman Kamiński był stałym członkiem corocznych konferencji w Korbielowie nt. „Metody komputerowe w projektowaniu i analizie konstrukcji hydrotechnicznych”, za co otrzymał specjalne wyróżnienie „ za najdłuższy stażem udział w Korbielowskich konferencjach naukowych i aktywne uczestnictwo w części naukowej i rekreacyjnej”.

Dr inż. Roman Kamiński był człowiekiem o niezwykle silnej indywidualności, nie poddającej się żadnym schematom. Miał nie tylko rozległą wiedzę zawodową, ale również szerokie zainteresowania i zdecydowane poglądy społeczno-polityczne, których podstawę stanowił światopogląd katolicki. Od 1994r regularnie co miesiąc był uczestnikiem całodobowej społecznej warty honorowej przy grobie księdza Jerzego Popiełuszki. Wielokrotnie pielgrzymował z krzyżem od grobu księdza Jerzego w różne miejsca Polski.

Dr inż. Roman Kamiński miał duże poczucie humoru, wielką życzliwość dla ludzi i umiejętność nawiązywania kontaktu z każdym człowiekiem niezależnie od jego poglądów, wykształcenia czy pozycji społecznej. Nie przywiązywał wagi do ubioru, dóbr materialnych, urządzania się, zdobywania tytułów naukowych, za to był bogaty duchowo i intelektualnie. Służył bezinteresownie swoją wiedzą każdemu, kto się do Niego zwrócił o pomoc. Zamiłowany turysta i szachista, twórczy i aktywny zawodowo do ostatnich dni swojego życia.

Zmarł 28 maja 2004 r. w wieku 75 lat. Żegnało Go niezwykle dużo ludzi. Pochowany został na cmentarzu Północnym (Wólka Węglowa) w kwaterze W/VIII/11/2/3.

Służył Wydziałowi na SGGW 50 lat, już za życia stając się prawdziwą legendą. Gdyby zebrać wspomnienia pracowników i studentów, opisujące spotkania z Nim, powstałaby niezwykle barwna opowieść o wspaniałym Człowieku. 12 czerwca 2013 r. na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW, obok laboratorium komputerowego które stworzył i prowadził, została odsłonięta pamiątkowa tablica poświęcona Jego pamięci.


 

Prof. dr hab. Jan Skibiński (1923 -2001)

Jan Skibiński - foto

Profesor Jan Skibiński urodził się 1 maja 1923 r. w Warszawie, w rodzinie inteligenckiej.

W 1939 r. ukończył III Męskie Gimnazjum Miejskie, a w okresie okupacji uczęszczał do Państwowego Liceum Budownictwa Wodnego i Lądowego, które ukończył w 1942 r. z tytułem technika wodociągowo-kanalizacyjnego. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, przerwane wybuchem Powstania Warszawskiego. Po wojnie został przyjęty na III rok studiów na tym samym Wydziale (Oddział Budownictwa Wodnego). Ukończył je w 1950 roku, uzyskując dyplom magistra nauk technicznych i inżyniera budownictwa wodnego. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1963 r. na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW, a w 1976 r. na tymże Wydziale został doktorem habilitowanym nauk technicznych. W 1991 r. uzyskał tytuł profesora i rozpoczął pracę na stanowisku profesora zwyczajnego na SGGW.

W latach 1941-1943 był zatrudniony jako technik w firmie „Grupa Techniczna” w Warszawie, a od 1948 r. do 1949 r. w PIHM. W Katedrze Budownictwa Wodnego rozpoczął pracę w 1949 r. i kontynuował ją nieprzerwanie do chwili przejścia na emeryturę w 1993 r. Równocześnie pracował w Biurze Studiów Gospodarki Wodnej PAN (1954-1956) oraz w PIHM w Warszawie, jako kierownik pracowni w laboratorium hydrotechnicznym (1957-1964). W latach 1973-1975 był docentem kontraktowym w Instytucie Budownictwa Wodnego PAN w Gdańsku.

Jego dorobek naukowy zawiera 59 monografii, studiów, rozpraw i artykułów, 6 podręczników i skryptów, 36 opracowań niepublikowanych oraz 1 patent – łapaczkę PIHM. Jest to przyrząd pomiarowy stosowany do pobierania prób wleczonego po dnie rumowiska. Jest autorem wzoru empirycznego na wyznaczanie jednostkowej intensywności wleczenia rumowiska w rzekach o dnie piaszczystym.

W ramach działalności dydaktycznej prowadził wykłady z hydrauliki i podstaw hydromechaniki na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w latach 1953-1993. Ponadto w latach 1949-1993 prowadził zajęcia z hydrologii, regulacji rzek i budowli wodnych. Wykłady i ćwiczenia z hydrauliki i hydrofizyki prowadził także okresowo na Politechnice Warszawskiej, Uniwersytecie Warszawskim i Wyższej Szkole Inżynierskiej w Warszawie. Był opiekunem wielu prac dyplomowych – inżynierskich i magisterskich. Wypromował dwóch doktorów, którzy kontynuowali kariery akademickie, uzyskując tytuły profesorskie.

Był kierownikiem Katedry Budownictwa Wodnego SGGW w latach 1969-1970. Od 1979 r. pełnił funkcje zastępcy dyrektora i dyrektora Instytutu Budownictwa Melioracyjnego i Rolniczego SGGW, a w latach 1979-1982 dyrektora Instytutu Melioracji i Gospodarki Wodnej SGGW. Był dziekanem Wydziału Melioracji Wodnych SGGW w okresie 1978/1979-1980/1981. Działał w Związku Nauczycielstwa Polskiego jako zastępca prezesa, a następnie jako prezes Rady Zakładowej SGGW (1967-1972). Był członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Badań Hydraulicznych (International Association for Hydraulic Research) (1960-1993) oraz członkiem Komitetu Narodowego ds. Międzynarodowego Programu Hydrologicznego UNESCO (IHP). Wieloletni członek rad naukowych PIHM – IMGW oraz IBW PAN w Gdańsku.

Był kombatantem. W okresie studiów, poprzedzającym wybuch Powstania Warszawskiego, należał do ZWZ-AK, gdzie przeszedł przeszkolenie w zakresie szkoły podchorążych. W okresie Powstania walczył w grupie artyleryjskiej „Granat” – w Lesie Kabackim, w rejonie Sielc i na Sadybie. Ranny w końcu września 1944 r., przeszedł kanałami z Mokotowa do Śródmieścia i znalazł się w Szpitalu Maltańskim na ul. Śniadeckich. Następnie został wywieziony do Stalagu IV Zeithain pod Dreznem. Niedługo po zakończeniu wojny wrócił do kraju i kontynuował naukę na Politechnice Warszawskiej.

Odznaczony Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odroczenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Złotą Odznaką Honorową za zasługi dla SGGW.


 

Prof. dr hab. Janusz Sokołowski (1930 -2001)

SokołowskiProf. Janusz Sokołowski urodził się w Warszawie i całe swoje życie zawodowe, społeczne i prywatne związał z tym miastem. Tu ukończył gimnazjum a następnie studia wyższe na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW, uzyskując w r. 1952 dyplom inżyniera, a w r. 1955 magistra inżyniera. Doktoryzował się w 1965 r. Stopień doktora habilitowanego nauk technicznych uzyskał w r. 1978, a w r. 1979 został powołany na stanowisko docenta. W r. 1986 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego i stanowisko profesora w SGGW. W r. 1990 powołany został na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a od r. 1992 pracował na stanowisku profesora zwyczajnego.

Pracę zawodową rozpoczął w SGGW w r. 1951 przechodząc kolejne szczeble stanowisk nauczyciela akademickiego. Ostatnio był kierownikiem Katedry Technologii i Organizacji Prac Wodnych i Melioracyjnych. Był specjalistą z zakresu melioracji, technologii robót, odwodnień budowlanych i osiedlowych. Jego dorobek naukowy zawiera ponad 180 publikacji, w tym 7 podręczników i skryptów oraz ok. 420-ma opracowaniami niepublikowanymi o charakterze rozpraw naukowych, prac badawczo – studialnych, ekspertyz, projektów technicznych, recenzji, koreferatów, opinii i in. Współpracował ściśle z praktyką projektową, wykonawczą i eksploatacyjną. Był konsultantem szeregu obiektów wodnomelioracyjnych na terenie całego kraju. Brał udział w rozwiązywaniu problemów związanych z największą powojenną inwestycją melioracyjną w kraju jakim jest Kanał Wieprz-Krzna na Lubelszczyźnie. Jako wybitny specjalista w zakresie inżynierii i kształtowania środowiska, po powodzi w 1982 r. prof. J. Sokołowski brał udział w opracowaniu i realizacji planów ochrony i odbudowy doliny Wisły w rejonie Płocka. Przez kilkanaście lat pełnił nadzór naukowy i badawczy podczas realizacji zbiornika wodnego w Siemianówce na rzece Narwi. W ramach działalności dydaktycznej prowadził ćwiczenia i wykłady z zakresu technologii robót, organizacji i zarządzania, odwodnień budowlanych i osiedlowych. Prowadził wykłady na studiach podyplomowych, studium doktoranckim oraz na kursach szkoleniowych kadry inżynierskiej. Był promotorem 7-u przewodów doktorskich, pod jego kierunkiem wykonane zostało ponad 110 prac magisterskich i ok. 50 prac inżynierskich.

Pełnił szereg funkcji organizacyjnych i społecznych. Miarą jego osiągnięć naukowych był udział w pracach Komitetu Melioracji i Inżynierii Środowiska Rolniczego PAN, był członkiem Sekcji Mechanizacji Prac Melioracyjnych Komitetu Techniki Rolniczej PAN oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych (1981-1992 r.). Był członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN oraz Naukowo – Technicznego Komitetu Gospodarki wodnej SITWM NOT. Od roku 1986 pełnił nieprzerwanie funkcję rzecznika dyscyplinarnego Ministra Edukacji narodowej dla nauczycieli akademickich. Był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego oraz członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego. Był przewodniczącym Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Budownictwa Inżynieryjnego „HYDROBUDOWA”. Był v-prezesem Polskiego Towarzystwa Melioracyjnego. Wchodził w skład rad programowych czasopism: Gospodarka wodna oraz Wiadomości Melioracyjne i Łąkarskie. Od r. 1993 pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych NOT. Pełnił również szereg funkcji wychowawczych m.in. był pełnomocnikiem Rektora SGGW d/s domów studenckich, przewodniczącym Komisji Dyscyplinarnej d/s studentów.

W okresie od stycznia 1943 do grudnia 1944 był członkiem Szarych Szeregów AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim pełniąc funkcję łącznika. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim. Był delegatem na I i II Kongres Związku Kombatantów RP, v-prezesem tego związku oraz przewodniczącym Krajowej Rady Środowisk Żołnierzy Armii Krajowej, v-przewodniczącym Rady Porozumienia Żołnierzy AK (POŻAK). Był członkiem Komitetu Obchodów 50-lecia Powstania Warszawskiego w Kancelarii Prezydenta RP.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę 1939-1945, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i innymi odznaczeniami i odznakami honorowymi.


 

Prof. dr hab. Zygmunt Sochoń (1909 -1998)

Zygmunt Sochoń - foto

Zygmunt Sochoń urodził się 7 lutego 1909 roku w Królewie (ówczesna gmina Gródek, powiat białostocki, gubernia grodzieńska, obecnie Białoruś) jako syn Aleksandra, robotnika w przemyśle włókienniczym i Józefy z Łaniewskich z rodziny rolniczej. W 1929 r. ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. Zygmunta Augusta w Białymstoku i wstąpił na Wydział Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej. Studia ukończył 27 VI 1934 r. z dyplomem inżyniera hydrotechnika.

Początkowo pracował w Bokówce pod Kielcami, a następnie odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Modlinie i praktykę w Batalionie Saperów w Wilnie. We wrześniu 1935 r. rozpoczął pracę w Oddziale Wodno-Melioracyjnym Wydziału Rolnictwa i Reform Rolnych Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku. Od 1938 roku kierował referatem melioracji podstawowych, pełniąc ogólny nadzór nad robotami wykonawczymi przy regulacji rzek w województwie białostockim. W tym czasie uczestniczył też w szkoleniu młodszej kadry melioracyjnej.

Z początkiem 1939 roku, w ramach przygotowań obronnych, wykonał system urządzeń piętrzących i zalew doliny Biebrzy w rejonie Burzyna pomiędzy Wizną a Osowcem. Uczestniczył też w budowie rowów przeciwczołgowych, a po zmobilizowaniu od 26 sierpnia 1939 roku brał udział w stopniu podporucznika w pracach przygotowawczych do działań obronnych Batalionu Saperów w Łomży, należącego do 18-tej Dywizji Piechoty w ramach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.

W czasie walk, tuż przed dostaniem się do niewoli, w wyniku wybuchu pocisku stracił przytomność i został przysypany ziemią. Na skutek uderzenia podmuchu przez całe życie cierpiał na okresowe bóle, skurcze mięśniowe i niewydolność naczyń w kontuzjowanej nodze. Jako adiutant dowódcy batalionu w rejonie Łomży został wzięty do niewoli 13 września 1939 r. i skierowany do Oflagu XVIII A w Lienzu (Tyrol), skąd 31 maja 1940 r. został przeniesiony do Oflagu II C w Woldenbergu.

W Oflagu IIC, pomimo dojmującego głodu i okropnego zimna, prowadził wykłady i ćwiczenia z hydrauliki i budownictwa wodnego dla studentów i seminaria z regulacji rzek dla inżynierów i techników zrzeszonych w obozowym Kole Hydrotechników. W obozie przeprowadzał też analizy z zakresu teorii przepływu cieczy i napisał na ten temat rozprawę doktorską pt. „O przepływie cieczy w kanałach”, która – wysłana do siedziby PCK w Szwajcarii – zaginęła.

Ppor. Sochoń odzyskał wolność 30 stycznia 1945 r. Po trudnej i niebezpiecznej tułaczce dociera do domu 25 lutego 1945 r. W marcu 1945 roku rozpoczyna pracę w Wydziale Wodno-Melioracyjnym Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Białymstoku jako kierownik Oddziału Melioracyjnego. W 1946 roku zostaje przeniesiony służbowo do pracy w Departamencie Wodno-Melioracyjnym w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych w Warszawie. W 1950 roku zostaje powołany na wicedyrektora Biura Projektów Wodno-Melioracyjnych, w organizacji którego brał czynny udział.

Jest zmuszony po raz drugi napisać pracę doktorską. W roku 1951, na podstawie rozprawy pt. „Badanie możliwości swobodnego przejścia zwierciadła wody przez linię głębokości krytycznych (punkty krytyczne)” uzyskuje stopień doktora nauk technicznych. W 1954 roku obejmuje stanowisko dyrektora nowotworzonego, resortowego Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych (obecnie Instytut Technologiczno-Przyrodniczy), którym kieruje do 1972 roku. W trakcie pracy w Instytucie uzyskuje w 1955 roku tytuł naukowy docenta oraz kolejno – w 1958 roku tytuł profesora nadzwyczajnego i w 1968 roku tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych.

W 1972 roku przeszedł na własną prośbę na stanowisko samodzielnego pracownika naukowo-badawczego i profesora – konsultanta. Jednocześnie w tymże roku został zaangażowany na stanowisko profesora zwyczajnego w ówczesnym Instytucie Melioracji Rolnych i Leśnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Prowadził tam przez wiele lat wykłady, ćwiczenia, seminaria i postępowania dyplomowe. Wielu jego wychowanków wspominał go jako naukowca i człowieka niezwykle rzetelnego i wyrozumiałego.

Prof. Zygmunt Sochoń był członkiem wielu organizacji i towarzystw naukowych. Otrzymał nagrody państwowe i odznaczenia, w tym Krzyż Kawalerski (1955) i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, medal za udział w wojnie obronnej 1939 (1983), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1983). Zmarł 8 października 1998 r. w Warszawie i spoczywa na cmentarzu w Powsinie.

 

Informację przygotowano na podstawie notki biograficznej, opracowanej przez prof. Wiesława Dembka – prezesa Stowarzyszenia Waldenberczyków.

 

Prof. dr inż. Armand Żbikowski (1910-1995)

Faustyn Szlęzak - foto

Profesor Armand Żbikowski urodził się 29 października 1910 r. w Kaliszu. W latach 1928-1938 studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, gdzie uzyskał tytuł inżyniera budownictwa wodnego oraz stopień magistra nauk technicznych. Po ukończeniu studiów został kierownikiem Referatu Melioracji w Ostrołęce. W czasie II wojny światowej dostał się do obozu jenieckiego w Arnswalde, a potem w Gross Born. Po wojnie do roku 1949 pracował w Rejonowej Dyrekcji Dróg Wodnych w Warszawie, gdzie projektował, nadzorował i częściowo prowadził roboty związane z odbudową budynków przemysłowych i mieszkalnych w Porcie Czerniakowskim. W tym okresie zajmował się także projektowaniem i nadzorem odbudowy śluz żeglugowych na Kanale Augustowskim. Od roku 1950 pracował w Centralnym Biurze Studiów i Projektów HYDROPROJEKT, na stanowiskach projektanta, kierownika zespołu, kierownika pracowni i głównego specjalisty. W roku 1965 został przeniesiony do Instytutu Gospodarki Wodnej w Warszawie na stanowisko głównego konstruktora, a w roku 1970 mianowany przez prezesa Centralnego Urzędu Gospodarki Wodnej samodzielnym pracownikiem naukowo-badawczym w tym Instytucie. Jednocześnie, od 1952 roku, prowadził działalność dydaktyczną, pracując w Katedrze Budownictwa Wodnego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie jako nauczyciel akademicki, początkowo na stanowisku prowadzącego ćwiczenia, potem zastępcy profesora, starszego wykładowcy i docenta. Prowadził ćwiczenia i wykłady z budownictwa wodnego, małych elektrowni wodnych i pompowni, wybranych zagadnień z hydrauliki i innych pokrewnych przedmiotów. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w roku 1990.

Działalność zawodowa i naukowa Profesora Armanda Żbikowskiego była niezwykle bogata, obejmowała różne dziedziny wiedzy i podporządkowana wdrożeniom do praktyki. Prowadzone pod kierunkiem Profesora Armanda Żbikowskiego badania naukowe, miały jasno sprecyzowane cele, które przynosiły poprawę funkcjonowania systemu, budowli, urządzeń czy doskonaliły metody projektowania. Zasadniczy element działalności naukowo-badawczej i inżynierskiej Profesora stanowiło budownictwo wodne i wodnomelioracyjne, a więc dziedzin, których rozwój i postęp zależą od rezultatów badań w dyscyplinach podstawowych, tzn. w hydraulice, mechanice gruntów oraz mechanice budowli, jak również od umiejętności wdrożenia i łączenia tych dyscyplin w sposób umożliwiający optymalne ukształtowanie konstrukcji. Stąd też działalność badawcza prof. dr. inż. Armanda Żbikowskiego obejmowała:
Hydraulikę - zagadnienia wymiarowania światła przelewów, urządzeń do rozpraszania energii i rozmyć miejscowych poniżej budowli upustowych; z tego zakresu opracował między innymi:

  • Normatyw techniczny projektowania pt. „Obliczenia hydrauliczne rozpraszania energii na wypadzie budowli wodnych” [1958],
  • Wytyczne obliczania przelewów wydane w 1969 przez Centralny Urząd Gospodarki Wodnej w postaci „Przepisów w sprawie warunków technicznych, którym powinny odpowiadać obiekty inżynierskie i urządzenia techniczne gospodarki wodnej w zakresie budownictwa hydrotechnicznego”,
  • Wytyczne projektowania budowli wodnomelioracyjnych. Jazy [1970],
  • Wytyczne projektowania budowli wodnomelioracyjnych. Pompownie [1971].

Prace badawcze oraz badania modelowe mające na celu ochronę budowli przed rozmyciem odnoszące się do hydrauliki budowli obejmowały także opracowania i analizy wyników badań terenowych rozmyć miejscowych poniżej stopni Przewóz-Łączany, Dąbie, Brzeg Dolny, Czchów, Dębe.

Mechanikę gruntów - stateczność budowli ziemnych i ich podłoża, naprężenia i odkształcenia konstrukcji zapór ziemnych, zasady doboru i wymiarowania filtrów odwrotnych. Z tej dziedziny opublikował m.in.:

  • prace o projektowaniu filtrów odwrotnych, normatyw techniczny projektowania „Wytyczne projektowania filtrów odwrotnych i drenaży”, stosowany w praktyce projektowania do 1970 roku,
  • normatyw „Zapory ziemne”,
  • opracował 2 rozdziały podręcznika „Gruntoznawstwo techniczne”,
  • podręcznik „Zapory ziemne”.

Prace prof. dr inż. Armanda Żbikowskiego, odnoszące się do filtrów odwrotnych i posadowienia małych budowli miały istotne znaczenie dla ukierunkowania dalszych badań w tym zakresie. Dalsze badania prowadzone obecnie przez inne zespoły, które te badania rozwinęły, stanowią ważne osiągnięcia polskiej geotechniki.

Mechanikę budowli i żelbetowych konstrukcji hydrotechnicznych – zagadnienia obciążeń budowli wodnych, konstrukcji słabo zbrojonych oraz obliczenia statyczne konstrukcji jazów i śluz. W tym zakresie prof. dr inż. Armand Żbikowski opracował:

  • normatywy techniczne projektowania „Jazy” i „Śluzy komorowe”,
  • normę BN-67/8811-01 „Budownictwo hydrotechniczne”,
  • normę „Obciążenia budowli w obliczeniach statycznych”,
  • normę ZN-65/1 „Budowle hydrotechniczne, konstrukcje słabo zbrojone. Obliczenia statyczne i projektowanie”
  • obszerną monografię „Budowle wodnomelioracyjne z prefabrykatów”.

Wszystkie wymienione normy stanowią dotąd podstawę wymiarowania hydrotechnicznych konstrukcji słabo zbrojonych, a monografia wykorzystywana jest w biurach projektów.

Niezwykle cenną częścią dorobku Profesora były różnego rodzaju materiały dydaktyczne przygotowywane dla studentów, projektantów i wykonawców. Wśród nich należy wymienić niezwykle przydatny, wykorzystywany do dzisiaj dwuczęściowy podręcznik pt. „Budowle wodne”.

Po przejścia w roku 1980 na emeryturę, prof. Armand Żbikowski kontynuował niezwykle aktywną działalność naukowo-badawczą i dydaktyczną. Swoje zainteresowania naukowe koncentrował w tym okresie na problematyce hydrauliki koryt rzecznych i ochrony środowiska w budownictwie wodnym. Jako jeden z pierwszych hydrotechników w naszym kraju dostrzegł, że inwestycje hydrotechniczne obok nie kwestionowanych korzyści mogą w środowisku powodować także dotkliwe zagrożenia. To stało się impulsem do rozpoczęcia w Katedrze Budownictwa Wodnego SGGW intensywnych studiów nad tą problematyką i stworzenia zespołu badawczego, a następnie wprowadzenia jej do procesu dydaktycznego. Działalność Profesora A. Żbikowskiego na rzecz ochrony środowiska w gospodarce wodnej została udokumentowana opracowaniem wielu cennych wydawnictw. Wymienić tu można monografie:

  • Naturalna regulacja rzek nizinnych. Materiały pomocnicze do projektowania, Wyd. IMUZ [1992],
  • Ochrona środowiska w budownictwie wodnym. Materiały informacyjne, MOŚZ- NiL [1993].

Liczne były także osiągnięcia prof. A. Żbikowskiego w innych dziedzinach wiedzy będących w Jego zainteresowaniu. Udokumentowane to zostało m.in. współudziałem Profesora w opracowaniu następujących podręczników:

  • Hydrauliczne podstawy projektów wodnomelioracyjnych, PIWRiL [1982],
  • Ochrona przed powodzią. SITWM, Warszawa [1988],
  • Budownictwo wodne. Podręcznik dla techników. WSP, Warszawa [1991],
  • Ochrona przed powodzią. IMUZ [1992],
  • Odwodnienia budowlane. Wydawnictwo SGGW [1994],
  • River training techniques. Fundamentals, Design and Applications. A.A. Balkema, Amsterdam [1995].

W okresie pracy w Katedrze Budownictwa Wodnego SGGW Profesor A. Żbikowski był promotorem kilkudziesięciu prac dyplomowych, siedmiu doktoratów oraz merytorycznym opiekunem i konsultantem wielu prac habilitacyjnych. Był niestrudzonym konsultantem licznej rzeszy projektantów, wykonawców oraz pracowników naukowych różnych instytucji z całego kraju.

Profesor Żbikowski przez wiele lat był członkiem Rady Programowej Instytutu Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach, aktywnym współpracownikiem czasopisma „Gospodarka Wodna” – redaktorem działowym, członkiem komitetów PAN. Brał aktywny udział w opracowaniach naukowych, ekspertyzach i opiniach dotyczących oceny istniejących i planowanych urządzeń hydrotechnicznych, opracowywanych przez międzyinstytutowe zespoły specjalistów. Uważał, że jego powinnością jest praca dla dobra kraju i pomoc wszystkim, którzy jej potrzebują. Odzwierciedleniem szacunku, uznania, wiedzy i wybitnej osobowości Profesora Armanda Żbikowskiego są słowa wybitnego hydrotechnika Antoniego Arkuszewskiego, który na konferencji z okazji 80. urodzin Profesora stwierdził: „ Moja droga zawodowa tak się ułożyła, że przez wiele lat zajmowałem poważne stanowiska i musiałem podejmować bardzo poważne i trudne decyzje techniczne i inwestycyjne. Miałem jednak szczęście, że zawsze blisko mnie był Kolega Armand Żbikowski i mogłem Jego poprosić o radę. Nigdy takiej rady nie odmówił i zawsze były one trafne”. Z ogromnym szacunkiem odnosił się Profesor do pracy innych. Jego rozległa, rzadko dzisiaj spotykana wiedza pozwalała Mu na błyskawiczną wręcz ocenę wartości opracowań naukowych, projektów czy publikacji. Nigdy w tej ocenie nie dał jednak odczuć swej przewagi intelektualnej.

Za swą działalność zawodową był Profesor Armand Żbikowski wielokrotnie wyróżniany nagrodami i odznaczeniami.

Prof. dr inż. Armand Żbikowski zmarł nagle w dniu 27 listopada 1995 roku. Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.


 

Prof. dr hab. inż. arch. Jan Zbigniew Lenard (1930 – 1993)

Jan Lenard - foto

Urodził się 09.01.1930 r. na Litwie. W roku 1948 ukończył Państwową Szkołę Budowlaną i podjął pracę jako kierownik budowy ośrodka sportowego koło Wałcza. W latach 1949-1955 studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej. Pracę naukową łączył z zawodową wykonując różne prace projektowe i pełniąc obowiązki inspektora nadzoru na różnych budowach. Jako pracownik naukowy pracował na PW do 1961r., a w latach 1957-1964 pracował w Samodzielnej Pracowni Projektowo-Badawczej przy PWRN w Warszawie. W latach 1957 i 1959 Jan Z. Lenard doskonalił swoje umiejętności architektoniczne w pracowniach projektowych w Paryżu. Od roku 1965 był zatrudniony w SGGW, gdzie pracował do końca swoich dni przechodząc kolejno stanowiska od asystenta do profesora. Wykładał budownictwo rolnicze i ogólne na Wydziałach Melioracji i Inżynierii Środowiska (obecnie Budownictwa i Inżynierii Środowiska), Ekonomicznym, Nauk o Zwierzętach, Inżynierii Produkcji. Od 1982 r. do śmierci był kierownikiem Katedry Budownictwa Wiejskiego ówczesnego Wydziału Melioracji Wodnych oraz prodziekanem ds. naukowych. Uczestniczył w Radach Naukowych Instytutu Budownictwa, Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa, Instytutu Zootechniki, Instytutu Wzornictwa Przemysłowego. Był członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa i przewodniczącym Komisji Budownictwa tej Rady. Profesor Jan Z.Lenard był organizatorem i wieloletnim redaktorem naczelnym miesięcznika „Budownictwo Wiejskie”, później „Budownictwo Rolnicze”. Był współorganizatorem, członkiem i przewodniczącym sądów konkursowych ogólnopolskich konkursów budowlanych „Złota Wiecha”, „Dom Moich Marzeń”. Za swoją działalność był wielokrotnie odznaczony i nagradzanymin. : Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta, Złotym Krzyżem Zasługi i wieloma odznaczeniami resortowymi.

Prof. dr hab. Jan Zbigniew Lenard zmarł w Warszawie 26.10.1993 roku.


 

Doc. dr inż. Wacław Jędrzejewski (1914 – 1993)

Wacław Jędrzejewski - foto

Urodził się w 1914 r. w Warszawie. Tu także ukończył studia na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Budownictwa. Wacław Jędrzejewski doświadczenie zawodowe zdobywał na licznych budowach oraz biurach projektów, które w późniejszej pracy naukowo-dydaktycznej były wykorzystywane na zajęciach z budownictwa ogólnego, konstrukcji stalowych i żelbetowych, mechaniki budowli. W dniu 13.10.1965 roku Wacław Jędrzejewski obronił pracę doktorską, której promotorem był Prof. dr hab. Jerzy Mandes. Doc dr inż. Wacław Jędrzejewski zajmował się między innymi badaniami wyznaczania spoczynkowego parcia ziemi na pola płaskie, betonami modyfikowanymi żywicami epoksydowymi z dodatkiem utwardzacza AR, korozją stali w betonach itd. W latach 1975-1978 pełnił funkcję prodziekana na Wydziale Melioracji Wodnych SGGW w Warszawie oraz do 1982 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Budownictwa Melioracyjnego i Rolniczego.
Doc. dr inż. Wacław Jędrzejewski zmarł w Warszawie w 1993 roku.


Copyright © 2009 – . Wordpress Theme developed by Web Hosting Fan.


Zaloguj się
Administrator strony